Ταξιδεύοντας… (Μέρος 1ο)

Camping – Επίδαυρος

- Μα καλά θα μείνουμε μέσα σε μία σκηνή;

- Ναι

- Στο χώμα;

- Ναι

- Και δηλαδή τι θα κάνουμε εκεί;

- Τίποτα

- Τι τίποτα;

- Τίποτα απολύτως. Ξύσιμο ατελείωτο.

- Και που θα καθόμαστε ρε φίλε;

- Στην παραλία. Πού θες να κάθεσαι το καλοκαίρι;

- Καλά και δεν θα κάνουμε τίποτα;

- Τίποτα ρε μαλάκα! Τίποτα!

- Μιας και ήρθαμε δεν πάμε να δούμε και το θέατρο που δεν το έχω δει ποτέ;

- Που να τρέχουμε ρε μαλάκα τώρα; Άραξε

- Ρε μαλάκα είναι ντροπή. Έρχονται απ’ όλο το κόσμο να το δούνε και εμείς δεν το έχουμε δει

- Ωχ πάλι θα μας ζαλίσεις με τις φωτογραφίες;

Μετάβαση σε feedburner

Έκανα και εγώ την μετάβαση μου στον feedburner.

Ανανεώστε τους aggregators σας

Νέο feed: http://feeds.feedburner.com/VtsibPress

Ταξιδεύοντας… (εισαγωγή)

Έχουμε μπει ήδη στο δεύτερο μισό του Σεπτέμβρη. Το 97% του πληθυσμού έχει μπει ήδη στην διαδικασία ξυπνήματος το πρωί για να πάει στη δουλειά ή για να ξεκινήσει το διάβασμα για την επερχόμενη εξεταστική ή για να πάει στο σχολείο. Πλέον οι μόνες στιγμές χαλάρωσης είναι τα σαββατοκύριακα. Καθώς, λοιπόν ξεκίνησε ήδη η ρουτίνα, έρχονται για να την σπάσουν οι πολύ πρόσφατες αναμνήσεις των διακοπών, αφού πολλές φορές πιάνετε σίγουρα τον εαυτό σας να χαζεύει το ταβάνι μπροστά από τον Η/Υ του γραφείου σας, με αυτό το κλασσικό ηλίθιο βλέμμα που τα μάτια παραμένουν καρφωμένα σε ένα σημείο και με το υπόλοιπο τοπίο (του ταβανιού) θολό.

Τι στιγμή, λοιπόν, που μια φωνή με ξυπνάει και τα καρφωμένα μάτια μου στο θολό ταβάνι επανέρχονται στη σωστή τους εστίαση, έχουν περάσει ήδη από μπροστά τους όλες οι εικόνες αυτών των διακοπών.

Θα ακολουθήσει σειρά posts με φωτογραφίες από αυτές τις αναμνήσεις. Με το ανάλογο κείμενο φυσικά.

Δυο χρόνια μετά

18 Σεπτεμβρίου 2005

Δυο χρόνια μετά

Θυμάμαι στα πρώτα μας φοιτητικά χρόνια το πρώτο μας κοινό μεθύσι σε εκείνη την πλατεία

Θυμάμαι τα πρώτα σου ακούσματα της Rock

Θυμάμαι τον χαρταετό μας να προσπαθεί να πετάξει σε εκείνο το χωράφι

Θυμάμαι την ακρόαση μας από τον μαγαζάτορα στο μαγαζί που θα τραγουδούσαμε για να πάρουμε την δουλειά

Τις ατελείωτες διαδρομές με τα λεωφορεία και τα όργανα στην πλάτη

Εκείνο το μπαλκόνι και τις κιθάρες που προσπαθούσαμε να κατασκευάσουμε

Τον αποχωρισμό αυτής της όμορφης πόλης και την έναρξη μιας καινούργιας ζωής σε μια άλλη

Την χαρά μας όταν πήραμε μαζί τα πρώτα μας αμάξια

Εκείνο το τόσο ακατάστατο σαλονάκι που γρατζουνούσα το μπουζούκι και εσύ τραγουδούσες

Την λάμψη του προσώπου σου όταν τραγουδούσες Διονυσίου

Το εκλεπτυσμένο ντύσιμο σου

Το αρχοντικό σου στιλ

Θυμάμαι εκείνο το βράδυ

Όταν στις 4 το πρωί χτύπησε το τηλέφωνο

Το δρόμο έξω από το νοσοκομείο

Το παγκάκι

Την αγάπη σου για την ταχύτητα και το τιμόνι σου

Που ήταν προέκταση των χεριών σου

Τα λόγια σου

Που με αυτό ήθελες να φύγεις

Μου λείπεις φίλε

Δεν υπάρχει μια μέρα που να μην σε σκέφτομαι

Δεν θα το ξεχάσω το μπουζούκι όταν θα ξανά συναντηθούμε

Για να μπορούμε να μαγεύουμε μαζί και τους αγγέλους

Επειδή μας αρέσουν τα υπογλώσσια…

… μάγκες σας ευχαριστούμε για τις μοναδικές στιγμές που μας χαρίζετε.

 

to be continued…