Ήξερα καιρό για την ύπαρξή του, αλλά δεν είχα τολμήσει να το δοκιμάσω. Ως φίλος της μουσικής παραγωγής έπρεπε να το έχω βάλει καιρό.
Με ένα απλό: sudo apt-get install ubuntustudio*
κατέβηκαν όλα τα πακέτα (περί τα 700mb) και εγκαταστάθηκαν στο 7.10 μου.
Θα δοκιμάσω τελικά να κάνω podcast μέσα από το ardour και το ubuntustudio.
Προς το παρόν το μόνο που έχω να πω είναι ότι το feeling είναι αρκετά studio.
Γενικά είμαι τύπος που μου αρέσει η ευκολία σε συνδυασμό με την ευχρηστία. Ειδικά όταν αυτά τα 2 αλληλεπιδρούν ομαλά γίνομαι ο καλύτερος φίλος.
Για αυτό αγάπησα και το Ubuntu. Όποιος μεγάλωσε με πρώιμες εκδόσεις και διανομές linux (βλ. redhat 5.0, slackware 3.6) και έφαγε απίστευτο χρόνο σε forums, mailing lists και irc chats για το πώς π.χ. θα βάλει υποστήριξη ελληνικών , καταλαβαίνει τι εννοώ.
Μερικές φορές όμως ξέρεις έρχεται αυτή η όρεξη, με τρώνε τα δάχτυλα , να χρησιμοποιήσω την κονσόλα και τους πιο παραδοσιακούς τρόπους διαχείρισης του linux.
Υπάρχουν στιγμές που ενώ με ένα απλό παράθυρο μπορείς να κάνεις τη δουλειά σου, το terminal έχει πραγματικά τη δική του χάρη. Άλλο να πειράξεις το config file και άλλο να κάνεις 2 κλικ. Άλλωστε,
Unix is just a file
Όπως έχω ξαναρωτήσει σε ένα προηγούμενο πόστ, γιατί γράφεις σε ένα blog;
Μία εξίσου καλή ερώτηση είναι: “Γιατί διαβάζεις ένα blog;”
Ή μάλλον “Γιατί διαβάζεις το τάδε blog;”
Μάλλον ας τα πάρουμε από την αρχή.
Το νυστέρι φιλοξενεί ένα πολύ ενδιαφέρον σχολιασμό πάνω σε ένα άρθρο περί απεργίας των δημοσιογράφων και μπλόγγερς που δημοσίευσε η mirandolina.
Το πρώτο πράγμα που έκανα πριν κρίνω τον σχολιασμό ήταν να διαβάσω το ορίτζιναλ κείμενο μαζί με τα συνημμένα σχόλια. Η γνώμη μου είναι ξεκάθαρη και την δημοσίευσα και ως σχόλιο στο νυστέρι. Η απορία μου όμως είναι η εξής:
Γιατί πρέπει οπωσδήποτε – όπως σε όλες τις κοινωνικές ομάδες, έτσι και στην μπλογκόσφαιρα – να υπάρχει κάποιος ο οποίος να ανάβει φιτίλια;
Η υπόθεση monitor λέει πολλά από μόνη της. Χωρίς περαιτέρω σχολιασμούς, μόνο και μόνο το γεγονός ότι χωρίς κανένα δισταγμό προτιμήθηκε το κλείσιμό του, παρά η παραμονή ενός public feed σε αυτό, τα λέει όλα. Σίγουρα, λοιπόν, τότε κάποιοι χάρηκαν. Ίσως από αυτό θεώρησαν ότι απέκτησαν και τα κιλά στις μπάλες τους για να μπορούν πλέον να δίνουν εντολές στην μπλογκόσφαιρα.
Ναι, ξέρω.
Δεν είναι εντολές, είναι προσωπική άποψη.
Φούτσες λέω εγώ.
Εγώ προσωπικά πάντως και πόστ θα ανεβάσω και ενημερωτικό θα είναι – όπως και πολλοί άλλοι άλλωστε – και όποιος mirandolinos επιθυμεί μπορεί να με λέει απεργοσπάστη, ρουφιάνο και αν θέλει θα του στείλω και φωτογραφία μου να της πετάει βελάκια.
Υπάρχουν απόψεις, επίσης, που λένε να μην τσιμπάμε και να μην ασχολούμαστε γιατί δίνουμε αξία. Εγώ λέω το εξής. Να ασχοληθούμε για να πάψει να υπάρχει αυτή η αξία.
Γιατί αν συνεχίσουμε να μην σχολιάζουμε, θα κλείσουν κι άλλα monitors και θα χαρακτηριστούν κι άλλοι “απεργοσπάστες”.
Για αυτό φίλε απεργοσπάστη. Γιατί διαβάζεις το τάδε μπλόγκ;
Γράφτο εκεί που ξέρεις να τελειώνουμε ντε!
Γιατί κάθε φορά που ξεκινάω να φάω το πρωί αυτές τις περίεργες νυφάδες καλαμποκιού, σε μία ωραία κούπα-μπολ, με κρύο γάλα, καταλήγω τελικά να τρώω όλη τη σακούλα; Το παθαίνετε και εσείς;
Το ερώτημα είναι τι είναι ένα blog; Ή μάλλον γιατί γράφεις σε ένα blog;
Αν καταφέρουμε να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα ίσως να μπορέσουμε να καταλάβουμε και το θέμα της επωνυμίας ή της ανωνυμίας μέσα από το blogging. Η ανωνυμία είναι ένα θέμα. Η επωνυμία ένα άλλο.
Έχω γνωρίσει αρκετούς μπλόγκερς μέχρι στιγμής, αν και δεν ασχολούμαι με το αντικείμενο αρκετό καιρό ώστε να έχω αρκετά σαφή εικόνα του τι συμβαίνει ακριβώς πίσω από αυτές τις ηλεκτρονικές σελίδες. Άλλους από αυτούς τους έχω γνωρίσει επώνυμα, άλλους μόνο μέσω κάποιου ψευδωνύμου και άλλους μέσω και των 2. Ποιοι είναι οι λόγοι όμως που όταν κάποιος δημιουργεί ένα blog πρέπει να διαλέξει τον τρόπο με τον οποίο θα παρουσιάζεται ο ίδιος; Θα παρουσιάζεται με το όνομα του; Ή με το ψευδώνυμο του;
Για πολλούς το blog τους είναι το “σπίτι” τους. Βάζουν ένα template – theme που να τους εκφράζει, όπως και τα κάδρα ή τα χαλιά στο σπίτι τους. Γράφουν για αυτά που θέλουν να λένε όπως ακριβώς και στο σπίτι τους. Ορίζουν τους επισκέπτες τους και ελέγχουν τις συμπεριφορές τους “μέσα στο σπίτι τους”. Θέτουν τους όρους τους. Έτσι κάπως σκέπτονται και το αν θα φαίνεται το όνομα τους ή όχι. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι εμφανίζοντας το όνομα σου, θα εμφανιστεί και ο πραγματικός εαυτός σου. Όπως όλοι όσοι μπαίνουν στο σπίτι σου δεν σε γνωρίζουν ολοκληρωτικά έτσι και εδώ. Διαλέγεις ο ίδιος ποιος από τους εαυτούς σου θα εμφανιστεί. Όλη μας η ζωή, λοιπόν, είναι σε ένα moderation mode οπότε γιατί να μην είναι το blog μας;
Η επιλογή ή όχι της εμφάνισης ενός ονόματος μπορεί να είναι σκόπιμη ή μη. Λέγοντας μη σκόπιμη δεν εννοώ την κατά λάθος επιλογή, αλλά την αδιάφορη. Υπάρχουν δηλαδή άτομα τα οποία διαλέγουν συνειδητά να εμφανίζεται ή όχι η ταυτότητα τους και άλλα τα οποία απλά αδιαφορούν για αυτό.
Μπορεί κάποιος να διαλέξει να μην εμφανίζεται η ταυτότητα του γιατί τον διακατέχουν φοβίες διαφόρων ειδών. Μπορεί να είναι φόβος για τις νέες τεχνολογίες. Μπορεί να είναι ένα είδος μυστικισμού για να μην ανακαλυφθεί ο ίδιος από το στενό του οικογενειακό περιβάλλον, γιατί ίσως να μην θέλει να ανακαλύψουν ότι δεν ασχολείται μονομερώς με την δουλειά του, με το να φροντίζει την οικογένεια του και με το να βρίσκεται μονίμως σε αυτήν την “σωστή ρουτίνα” που εδραιώνεται εδώ και δεκαετίες ή μάλλον εκατονταετίες.
Διάβασα κάπου πριν αρκετές μέρες ότι ένας μπλόγγερ ενώ είχε αποκαλύψει την ταυτότητα του, ανακαλύφθηκε από μια γνωστή του, της οποίας δεν είχε γνωστοποιήσει ότι γράφει σε ένα blog. Ο ίδιος ένιωσε άβολα. Γιατί; Ήθελε να τον διαβάζουν μόνο όσοι ήθελε αυτός; Ίσως. Μήπως όταν σε διαβάζει ένας άγνωστος ή κάποιος που έχεις διαλέξει να σε διαβάζει, σε κάνει να γράψεις πράγματα τα οποία δεν θα έλεγες ποτέ; Πάλι ίσως. Αλλά γιατί να νιώσεις άβολα, όταν σε ανακαλύψει ο γνωστός σου που δεν έχεις διαλέξει; Μήπως γιατί στους “γνωστούς” μας έχουμε δώσει παραπάνω δικαιώματα για να ασχολούνται μαζί μας και επειδή ακριβώς θα ασχοληθούν περαιτέρω δεν το θέλουμε; Πάλι ίσως.
Τί είναι λοιπόν καλύτερο; Ανώνυμος ή επώνυμος; Σίγουρα η υβριδική μορφή του blogging, όπως το επώνυμος μεν αλλά ανώνυμος για κάποιους δε, δεν είναι η σωστή. Ή όλα ή τίποτα.
Τί από τα δύο; Αρκεί να καταλάβεις γιατί γράφεις σε ένα blog.
Νέα έκδοση ελληνικού πληκτρολογίου για την έκδοση firmware 1.1.1.
Παίζει σχετικά ομαλά (αν εξαιρέσουμε μερικά crash-αρισματάκια στην αρχή του safari) και επιτέλους μπλογκάρουμε και εν κινήσει…
Πρέπει να βρεθεί σύντομα λύση με τα κολλήματα που τρώει ο safari με το admin του wordpress και τον text editor του. Ο WYSIWYG editor δεν παίζει καθόλου και ο html ψιλο-σέρνεται. Κανένα trird party app;; Ίσως και κάποιο plugin για το wordpress.
Θα το ψάξω περισσότερο…
Link: www.greek-iphone.com
Έχει περάσει μόλις μια εβδομάδα από την επίσημη κυκλοφορία του νέου λειτουργικού συστήματος της Apple.
Με 3 βηματάκια όλοι εσείς που έχετε PCs, μπορείτε να έχετε μια εμπειρία από τη νέα γατούλα της μαμάς από το Cupertino.
Τα βήματα θα τα βρείτε εδώ.
Κάποιοι σίγουρα θα έχετε προβληματάκια, αφού μπορεί να μην υπάρχει υποστήριξη για το εκάστοτε hardware σας.
Προσωπικά το έχω στην άκρη του μυαλού μου για δοκιμή, αν και με το hardware που έχω δεν τα γλιτώνω τα προβλήματα.
Άντε δείτε την νέα γατούλα…
Επειδή δεν μπορώ να το βρω και επειδή μου έχουν σπάσει τα νεύρα, μπορεί κάποιος χριστιανός να μου πει πως διάολε μπορώ να δω τα show notes ενός podcast στο iPhone;;
Σε ένα απλό iPod αρκεί να πατήσεις μερικές φορές το κεντρικό κουμπί.
Σε αυτόν τον διάολο, τι διάολο γίνεται;;;
ΕΕΕ;;;
Ο-Ε-Ο;;;
Βγηκε η νεα εκδοση του ελληνικου πληκτρολογιου για την εκδοση 1.1.1 απο την greek-iphone team. Υπαρχουν μερικα (εως αρκετα) προβληματακια ακομα, οπως οι τονοι (απ’ οτι βλεπετε) και το landscape πληκτρολογιο στον safari (αλλα πατας, αλλα βγαινουν). Η αρχη παντως εγινε, αντε να μπλογκαρουμε εν κινησει…
[EDIT: Uninstall γρήγοραααααα, γιατί κολλάει το σύμπαν. Περιμένουμε καινούργια έκδοση.... 
]
Πρόσφατα σχόλια