Ant1 webtv

25 11 2009

Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει ποιο είναι το νόημα να έχει ένα κανάλι τηλεοπτικό την μετάδοση του online, χωρίς αυτή όμως να μπορεί να είναι προσβάσιμη από το εξωτερικό;
Και ο λόγος για το webtv του ΑΝΤ1, το οποίο δεν έχει πολύ καιρό που λειτουργεί, μόνο όμως για τους εγχώριους τηλεθεατές. Ναι λες και οι τηλεθεατές του ΑΝΤ1 στην Ελλάδα δεν μπορούν να ανοίξουν την τηλεόραση τους και να δουν το κανάλι. Ήμαρτον! Πάρτε και screenshot.

Συνεχίζω να πιστεύω ότι το ΣΚΑΪ είναι το πιο πρωτοποριακό κανάλι της ελληνικής τηλεόρασης.





Dragon Age: Origins

20 11 2009

Εντάξει. Είχα πολύ καιρό να την νιώσω αυτήν την εμπειρία. Ως fan των RPG games δεν μπορούσα να μην δοκιμάσω το Dragon Age: Origins. Και ευτυχώς που το δοκίμασα. Τέτοια συγκίνηση είχα να νιώσω από την εποχή Baldur’s Gate II, σαν να λέμε 9 χρόνια πριν.

Και βέβαια δίκαια πολλοί χαρακτηρίζουν το Dragon Age σαν τον διάδοχο του Baldur’s. Μιλάμε άλλωστε για το ίδιο τρόπο παιξίματος, εκείνου που πρέπει να πατάς συνέχεια το pause για να ορίσεις τις εντολές σου ξεχωριστά σε κάθε member του party και τελικά ένα encounter να σου πάρει πάνω από μια ώρα χωρίς να υπολογίσουμε ενδεχόμενες αποτυχίες!!

Η ιστορία μέχρι στιγμής κυλάει τόσο καλά που μου είναι αδύνατον να ξεκολλήσω από το monitor. Γραφικά πολύ καλά, gameplay το γνωστό από το Baldur’s, σενάριο ΤΕΡΑΣΤΙΟ από την μοναδική στο είδος της Bioware. Θυμίζουν όλα το RPG που άφησε εποχή, μόνο που είναι 3D.

Το μοναδικό αρνητικό στοιχείο που εντόπισα, σε σχέση με το Baldur’s Gate, είναι ότι το game δεν είναι με rules από το D&D όπως ήταν το Baldur’s και το Neverwinter Nights (και μάλιστα campaign του Forgotten Realms). Μικρό το κακό.

Δεν θα κάνω review, γιατί θα μου φάει ώρα από κανένα encounter!! 😀

Σας παραθέτω όμως μερικά screenshots από το kill ενός Dragon (Ω ΝΑΙ!, ΕΧΕΙ!!!), μετά από μισή ώρα fight ακριβώς!
Screenshot20091120025645866

Screenshot20091120025713676

Screenshot20091120030031078

Και η ώρα του KILL:

Screenshot20091120030127458

Καλό κάψιμο  😀





Ride it baby. Wave Ride.

6 11 2009

Είχα αναφερθεί σε προηγούμενα ποστ στο spinning. Εδώ μάλιστα είχα πει ότι είμαι spinner όπως θα ήθελα να είμαι ποδηλάτης, ιστιοπλόος και σέρφερ. ‘Ήρθε η στιγμή, λοιπόν, να αναφερθούμε σ αυτό το τόσο δημοφιλές και ενδιαφέρον σπορ. Το windsurf.

Παρένθεση: Οκ. Είναι λίγο αργά – ημερολογιακά – για το συγκεκριμένο πόστ μιας και όλα αυτά που ακολουθούν έγιναν το καλοκαίρι. Παρόλα αυτά αξίζει να αναφερθώ μιας και μιλάμε για ένα σπόρ το οποίο με σωστό εξοπλισμό και όρεξη μπορείς να το κάνεις όλο τον χρόνο.

Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε όλους γενικώς. Συμβαίνει σίγουρα σε όλους τους σέρφερς. ‘Η σερφίστες Ελληνιστί. Φτάνουν όλοι σε ένα σημείο που από εκεί και πέρα δεν μπορεί το μυαλό να σκεφτεί τίποτα άλλο, παρά μόνο κύματα, ταχύτητα, άλματα. τούμπες και αδρεναλίνη, σε συνδυασμό με σανίδια, άλμπουρα, μάτσες, πανιά, φινάκια και γάντζους. Τα βλέπεις ακόμα και στον ύπνο σου. Και την επόμενη μέρα απλά μπαινοβγαίνεις στο μπαλκόνι – ή στο meteo.gr – για να δεις αν τελικά θα φυσήξει για να ξαναβγείς στην παραλία και να αρχίσεις να τριμάρεις το πανί σου.

Δεν είναι όμως μόνο ένα σπορ. Είναι ένας τρόπος ζωής. Είναι φιλοσοφία. Είναι παραλία! Και λέγοντας παραλία εννοώ συγκεκριμένη νοοτροπία που αν δεν την ζήσεις δύσκολα θα την καταλάβεις.

Ομολογώ πως με τα παιδιά εκεί στο Λουτράκι ήταν πολύ καλά. Άλλωστε τι καλύτερο από το να έχεις καλή παρέα κάνοντας ένα σπορ που σε γεμίζει. Αραλίκι έξω στα βότσαλα, τριμαρισμένα όλα και έτοιμα και με την πρώτη σπιλιάδα όλοι όρθιοι και φόρεμα τους γάντζους. Άρπαγμα με το ένα χέρι από την άκρη την μάτσα, με το άλλο την μία δέστρα της σανίδας και χωρίς χάσιμο χρόνου όρμηγμα μες το νερό. Το όλο σκηνικό θυμίζει αρκετά το πως χυνόντουσαν κάποτε στις μάχες, κρατώντας στο ένα χέρι την ασπίδα και στο άλλο το ακόντιο.

Ακριβό σπορ. Ακριβό λόγω εξοπλισμού αρχικά, αλλά έχει και ζημιές ρε παιδάκι μου. Αλλά πίστεψε το. Όταν θα πρωτογαντζωθείς και βάλεις τα πόδια σου στις δέστρες επιτυχώς, τότε αρχίζει το ναρκωτικό. Η πρέζα. Είναι πολλά τα 15-20 μίλια πάνω σε σανίδι στο νερό, πόσο μάλλον αργότερα τα 35 μίλια την ώρα. Νομίζεις ότι πετάς. Και συγχρόνως όλα στην τσίτα. Από τον μικρότερο μέχρι τον μεγαλύτερο μυ πάνω στο σώμα σου.

Δεν θα πω περισσότερα για πρώτο ποστ. Απλά ένα μεγάλο συμπέρασμα.

Μην φοβάστε ποτέ να δοκιμάζετε καινούρια πράματα. Το πολύ πολύ να έχετε χάσει λίγες ώρες. Σε αντίθετη περίπτωση θα έχεις ανακαλύψει έναν καινούριο κόσμο. Πάρτε λοιπόν το σανίδι και πάμε.

Έρχεται σπιλιάδα.





Εν μέσω υφέσεως…

4 11 2009

Το παρόν ποστάκι το γράφω, αφού έχω μείνει στη μέση από 2-3 άλλα.

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς το κάνετε. Να γράφετε δηλαδή 3 ποστ συγχρόνως, πιάνοντας το επόμενο και αφήνοντας το προηγούμενο στη μέση. Είναι λίγο ανώμαλο και ναι ΔΕΝ βολεύει. Η ζωή μου γενικά όμως, από τότε που την θυμάμαι, είναι τόσο χύμα και ανοργάνωτη όπως και το μυαλό μου.

Πάρτο, λοιπόν, σαν εισαγωγή αγαπητέ αναγνώστη. Μια εισαγωγή για μια – ακόμα – υπόσχεση ότι το παρόν blog δεν θα το αφήσω προς το παρόν, αλλά ούτε και το άφησα.

Απλά συνέβησαν πολλά. Αλλαγές πολλές. Κυρίως καλές. Πολύ δουλειά, πολύ διάβασμα, καινούρια hobby και σπορ, πολλά νέα… τα οποία θα τα πούμε σιγά σιγά από εδώ.

Ούτε το podcast ξέχασα. Απλά στα πλαίσια μιας γενικευμένης ύφεσης (όχι μόνο οικονομικής) το πήρε και αυτό η μπάλα.

Άσε με να τελειώσω τα ποστάκια που έχω κατά νου και τα λέμε…

Πάρε και τραγουδάκι όσο θα περιμένεις: