HDR

12 12 2008

Με αφορμή ένα post του Θέμου για την μέθοδο HDR στις φωτογραφήσεις μας, παραθέτω μια απόπειρα μου σε HDR.

Η τελική φωτογραφία προήλθε από την μείξη 3 φωτογραφιών με διαφορά 2 step η κάθε μια.

Το αποτέλεσμα είναι το παρακάτω:

hdr_web

Μία από τις αρχικές φωτογραφίες που χρησιμοποιήθηκαν είναι η ακόλουθη:

pre-hdr_web

Νομίζω πως η διαφορά είναι εμφανέστατη.

Εν συνεχεία παραθέτω μια σειρά εκπληκτικών tutorials σε μορφή video podcast του Michael Rather από το digital photography connection. Στα tutorials αυτά, εκτός από μεθοδολογίες για HDR θα βρείτε και άλλα πολύ ενδιαφέροντα για να βελτιώσετε τις φωτογραφίες σας.

Για iTunes εδώ.

Site εδώ.





Κιόσκι

13 10 2007

kiosk-sun

Παραλία Π. Φαλήρου

Ψάχνοντας στα αρχεία από τα φιλμάκια μου, βρήκα την παραπάνω.

Καθώς την παρατηρώ τα συναισθήματα ανάμεικτα.

Αν φανταστώ ένα ζευγαράκι μέσα στο κιόσκι αγκαλιασμένο, βλέπω:

Έρωτα

Ρομαντισμό

Αυξημένους καρδιακούς παλμούς και ιδρωμένες παλάμες.

Το κιόσκι όμως χωρίς το ζευγάρι είναι «άδειο».

Θλιμμένο.

Καταδικασμένο να βλέπει μόνο του την δύση.

Η εικόνα είναι μισή. Σαν να λείπει κάτι.

Μια λεπτομέρεια.

Για να της δώσει άλλο νόημα.

Ακριβώς το αντίστροφο.

Ας ψάξουμε τις λεπτομέρειες που θα μας ομορφύνουν.

Αυτές που θα αλλάξουν την εικόνα.

Γιατί χωρίς αυτές το κιόσκι θα είναι άδειο.

Και δεν πρέπει.





Ταξιδεύοντας… (Μέρος 2ο)

1 10 2007

rio-bridge2.jpg

rio-bridge.jpg

Ρίο. Όχι De Janeiro. Αυτό το γνωστό δίπλα από την Πάτρα. Θα μου πεις στην βλακεία πήγες; Κι όμως ήταν ωραία.

Πολλές φορές οι καταστάσεις κάνουν όμορφα τα πάντα.

Ακόμα και τα πιο ανιαρά μέρη.





Ταξιδεύοντας… (Μέρος 1ο)

24 09 2007



Camping – Επίδαυρος

– Μα καλά θα μείνουμε μέσα σε μία σκηνή;

– Ναι

– Στο χώμα;

– Ναι

– Και δηλαδή τι θα κάνουμε εκεί;

– Τίποτα

– Τι τίποτα;

– Τίποτα απολύτως. Ξύσιμο ατελείωτο.

– Και που θα καθόμαστε ρε φίλε;

– Στην παραλία. Πού θες να κάθεσαι το καλοκαίρι;

– Καλά και δεν θα κάνουμε τίποτα;

– Τίποτα ρε μαλάκα! Τίποτα!

– Μιας και ήρθαμε δεν πάμε να δούμε και το θέατρο που δεν το έχω δει ποτέ;

– Που να τρέχουμε ρε μαλάκα τώρα; Άραξε

– Ρε μαλάκα είναι ντροπή. Έρχονται απ’ όλο το κόσμο να το δούνε και εμείς δεν το έχουμε δει

– Ωχ πάλι θα μας ζαλίσεις με τις φωτογραφίες;





Ταξιδεύοντας… (εισαγωγή)

21 09 2007

Έχουμε μπει ήδη στο δεύτερο μισό του Σεπτέμβρη. Το 97% του πληθυσμού έχει μπει ήδη στην διαδικασία ξυπνήματος το πρωί για να πάει στη δουλειά ή για να ξεκινήσει το διάβασμα για την επερχόμενη εξεταστική ή για να πάει στο σχολείο. Πλέον οι μόνες στιγμές χαλάρωσης είναι τα σαββατοκύριακα. Καθώς, λοιπόν ξεκίνησε ήδη η ρουτίνα, έρχονται για να την σπάσουν οι πολύ πρόσφατες αναμνήσεις των διακοπών, αφού πολλές φορές πιάνετε σίγουρα τον εαυτό σας να χαζεύει το ταβάνι μπροστά από τον Η/Υ του γραφείου σας, με αυτό το κλασσικό ηλίθιο βλέμμα που τα μάτια παραμένουν καρφωμένα σε ένα σημείο και με το υπόλοιπο τοπίο (του ταβανιού) θολό.

Τι στιγμή, λοιπόν, που μια φωνή με ξυπνάει και τα καρφωμένα μάτια μου στο θολό ταβάνι επανέρχονται στη σωστή τους εστίαση, έχουν περάσει ήδη από μπροστά τους όλες οι εικόνες αυτών των διακοπών.

Θα ακολουθήσει σειρά posts με φωτογραφίες από αυτές τις αναμνήσεις. Με το ανάλογο κείμενο φυσικά.





πας μη Έλλην…

24 02 2007

history

Φωτογραφία: Παραλία Π. Φαλήρου

Τι είναι αυτό που μας κάνει να σκεπτόμαστε και να κρίνουμε ελεύθερα;

Η παιδεία μας.

Τι είναι αυτό που μας επιτρέπει να εκφράσουμε την σκέψη μας προφορικά και γραπτά;

Το σύνταγμα μας και κατά συνέπεια η δημοκρατία μας.

Ξεκινάω ένα θέμα το οποίο θα έχει πολλά «πιασίματα» ώστε να γεννώνται καινούργια θέματα.

Τι σημαίνει, λοιπόν, «ελληνική παιδεία»;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Μόλις κατά την κύηση μιας μέλλουσας μητέρας ξεκινούν τα όνειρα των γονέων για το βρέφος. Το παιδί μεγαλώνει και όταν φτάσει στην «λαμπρή» ηλικία των 5 – 6 ετών ξεκινάει ο «βομβαρδισμός». Σχολείο, αγγλικά, γερμανικά, πιάνο. 5-6 χρόνια μετά αρχίζει το ξεκαθάρισμα στο που τραβάει και που όχι ο πιτσιρίκος. Το αποτέλεσμα είναι κατά την διάρκεια των μαθητικών του χρόνων να δέχεται συνεχώς νέες πληροφορίες, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις δεν τον αφήνουν καθόλου αδιάφορο. Δεν ξέρει όμως ακόμα το γιατί.

Έρχεται, λοιπόν, η ώρα της ανώτατης εκπαίδευσης. Ο «πιτσιρίκος» μπαίνει σε ένα χώρο όπου αρχίζει να καταλαβαίνει που του χρησιμεύουν όλα τα παραπάνω. Καταλαβαίνει ότι έχουν τεθεί γερές βάσεις για μια μετέπειτα όχι αναγκαστικά καριέρα, αλλά διεύρυνση ιδεών και αύξηση του μορφωτικού επιπέδου. Γιατί το πανεπιστήμιο από μόνο του είναι μια «ΙΔΕΑ».

Όντας φοιτητής στο εξωτερικό βλέπω την διάκριση ανάμεσα στην «παιδεία» και στην «ελληνική παιδεία». Καταλαβαίνω την εμφανή διαφορά όχι μόνο μορφωτικού επιπέδου, αλλά και αυτού που λέμε «σπιρτάδα». Σ’ εμένα, τον «Έλληνα», μου φαίνεται αδιανόητο να ξεκινάς μια επιστήμη όπως η Ιατρική και να μην ξέρεις από Χημεία, ή να πρέπει να διαβάζεις «τι εστί ολοκλήρωμα» στο πρώτο έτος των Πολιτικών Μηχανικών.

Η κατάσταση χειροτερεύει όμως όταν καταλαβαίνεις ότι σε παρακολουθούν κάμερες, όταν σεκιουριτάδες σε ελέγχουν πριν περάσεις από τις πόρτες και όταν πουθενά δεν ακούγεται η φωνή αυτού που έχει δικαίωμα στην παιδεία. Έννοιες όπως «Άσυλο» φυσικά δεν υπάρχουν ούτε καν στο λεξικό. Το χειρότερο της υπόθεσης είναι ότι κανείς δεν παραπονιέται για αυτό.

Η «ελληνική παιδεία» συμφωνώ, χολένει σε πολλά σημεία. Έχει χάσει όμως την ουσία της;

Ναι υπάρχει παραπαιδεία, αλλά υπάρχει ο «ορισμός» της δωρεάν κρατικής παιδείας και όχι η πληρωμή διδάκτρων σε δημόσια πανεπιστήμια ή η πληρωμή των βιβλίων του σχολείου.

Ναι τα πανεπιστήμια είναι μπουρδέλα. Όποιος θέλει μπαίνει, σπάει, ρημάζει κάνει κατάληψη. Αλλά είναι ελεύθερος να διακινήσει και να πει τις ιδέες του. Είναι «ελεύθερος». Ξέρει να κάνει διάλογο και να βγάζει αποφάσεις από αυτόν. Ξέρει τι σημαίνει δημοκρατία. Αυτή είναι η «παιδεία» και όχι η «άριστη γνώση του άρθρου 7 του νόμου 367 του αστικού κώδικα».

Για αυτό δεν μου κάνει εντύπωση ούτε ότι έχουμε το δεύτερο μεγαλύτερο λόμπυ στην Αμερική, ούτε ότι το ΜΙΤ έχει 25 Έλληνες καθηγητές. Γιατί οι έννοιες και συγχρόνως ιδέες, ελευθερία και δημοκρατία, γεννήθηκαν από μας και διατηρούνται ουσιαστικά από «εμάς».

Γιατί ρε φίλε ξένε, είσαι βάρβαρος πώς να το κάνουμε.

* Αφορμή για το παρών κείμενο είναι ένα περιστατικό ελέγχου που μου συνέβη στο πανεπιστήμιο και η πρόσφατη ιστορία με το άρθρο 16.





Ο δρόμος είχε την δική του ιστορία

3 02 2007

δρομος

Φωτογραφία:, SILA Φθινόπωρο, Καλαβρία, Ιταλία

 

Σκηνή 1η

Ημέρα: Πέμπτη 18 Ιανουαρίου

Ώρα 16:00

Το κοντέρ έγραφε 140. Είχε διανύσει αρκετά χιλιόμετρα από την Αθήνα. Βρισκόταν στην Εθνική οδό Κορίνθου-Πατρών στο ύψος του Διακοπτού. Ανέβαινε με σταθερή ταχύτητα τον ανηφορικό αυτοκινητόδρομο. Φτάνοντας στο τέλος της ανηφοριάς και ανοίγοντας στα μάτια του ο ορίζοντας, παρατήρησε στην είσοδο της κωμόπολης το περιπολικό με τον αστυνομικό που τον σημάδευε με το ραντάρ. Αντανακλαστικά άφησε το πόδι του από το γκάζι, αλλά ήταν αργά. Είδε τον αστυνομικό να περπατάει στη μέση του αυτοκινητοδρόμου με σηκωμένο το χέρι.

Μία πρόταση ήρθε στο μυαλό του. «Τη γαμήσαμε.»

Σταματώντας γύρω στα 50 μέτρα από το περιπολικό, είδε από τον αριστερό του καθρέπτη τον αστυνομικό να πλησιάζει.

– Καλησπέρα, τα χαρτιά σας παρακαλώ.

Εκείνος χωρίς να μιλήσει άνοιξε το ντουλαπάκι, πείρε τα χαρτιά και του τα έδωσε.

Ο αστυνομικός κοιτώντας τα είπε:

– Ελάτε, πηγαίνατε με 135.

Κατεβαίνοντας από το αμάξι ξανά σκέφτηκε: «Τη γαμήσαμε»

Έφτασαν στο περιπολικό και ο αστυνομικός ξεκίνησε να σημειώνει την κλήση.

– Για τι κλήση μιλάμε τώρα;

– Κανονικά, είναι μήνυση γιατί πηγαίνατε με 65 km/h παραπάνω από το όριο, αλλά θα γράψω ότι πηγαίνατε με 109 και θα πάρετε απλώς ένα πρόστιμο.

– Μάλιστα, ειλικρινά δεν το είδα. Σε όλο το δρόμο έβλεπα ταμπέλες με όριο 100. Για τι πρόστιμο μιλάμε;

– 33 Ευρώ

– Και μέχρι πότε πρέπει να πληρωθεί; Ξέρετε ταξιδεύω για Ιταλία σήμερα. Πάω στην Πάτρα να πάρω το πλοίο.

– Εντός 15 ημερών πρέπει να πληρωθεί.

Συνέχισαν την κουβέντα περί κλήσεων και περί προθεσμιών και αφού ευχαρίστησε τον αστυνομικό μπήκε στο αμάξι σκεπτόμενος αυτή τη φορά: «Φτηνά τη γλυτώσαμε».

Αφού τα διηγήθηκε στη συνοδό του, έβαλε μπρος και συνέχισε το ταξίδι του.

Σκηνή 2η

Ημέρα: Παρασκευή 26 Ιανουαρίου

Ώρα 10:00

Χτυπάει το κινητό.

Στα τυφλά ψάχνει το κουμπί του πορτατίφ και αφού ανοίγει το φως πατάει το κουμπί του τηλεφώνου για να απαντήσει.

– Ναι;

– Αγόρι μου, τι θα γίνει με εκείνη την κλήση; Θα μου την στείλεις να την πληρώσω ή θα σε πάνε μέσα;

2 σκέψεις:

  1. «Τι θες ρε μάνα πρωϊνιάτικα και με ζαλίζεις;»
  2. «Ωχ ρε πούστη την ξέχασες τελείως την κλήση!»

– Φεύγω τώρα και πάω στο ταχυδρομείο να στη στείλω!

– Άντε να δω τι θα κάνω με σένα

Σηκώθηκε γρήγορα (ούτε καφέ δεν ήπιε) ντύθηκε, πήρε την κλήση και έφυγε για το ταχυδρομείο.

Μπήκε μέσα (ευτυχώς δεν είχε κόσμο) και ζήτησε από την κοπέλα να στείλει τον φάκελο με τον πιο γρήγορο και ασφαλή τρόπο.

Εκείνη έκανε την δουλειά της όπως κάθε μέρα, πληκτρολόγησε κάτι στο κομπιούτερ, κόλλησε στον φάκελο ένα bar code, του έδωσε απόδειξη με έναν κωδικό.

– Με αυτόν τον κωδικό μπορείτε να βλέπετε που είναι ο φάκελος σας ανά πάσα στιγμή μέσω ίντερνετ.

«Κοίτα εξέλιξη τα ταχυδρομεία!», σκέφτηκε και έφυγε να πιει επιτέλους τον καφέ του.

Σκηνή 3η

Ημέρα: Πέμπτη 1 Φεβρουαρίου

Ώρα 11:30

Χτυπάει το κινητό.

– Ναι;

– Έλα αγόρι μου, να σου πω, είμαι στο ταχυδρομείο για να δω αν ήρθε η κλήση (είχε προηγηθεί την προηγουμένη, συζήτηση ότι δεν είχε έρθει ακόμα ο φάκελος με την κλήση). Μήπως όταν την έστειλες σου έδωσαν κάποιο κωδικό;

– Ναι περίμενε να σου τον πω. RR xxxx xxxx x IT

– Εδώ μου λένε ότι δεν έχει έρθει τίποτα.

– Περίμενε μισό λεπτό να δω, γιατί μου είπαν ότι μπορώ να δω που βρίσκεται ο φάκελος μέσω ιντερνετ.

Μετά από 2 λεπτά.

– Έλα μαμά εδώ λέει ότι έφυγε από Ρώμη για Ελλάδα στις 30 του μηνός οπότε έπρεπε να είναι εκεί.

– Καλά, κλείσε θα δω τι θα κάνω.

Σκηνή 4η

Ημέρα: Παρασκευή 2 Φεβρουαρίου

Ώρα 15:30

Χτυπάει το κινητό.

– Ναι;

– Έλα αγόρι μου, μόλις πλήρωσα την κλήση σου. Ευτυχώς γιατί αύριο έληγε η προθεσμία.

– Α ναι ε; Τελικά τι είχε γίνει;

– Άσε που να σου λέω. Ο ταχυδρόμος ο Μ@#$%ας δεν πέρασε από το σπίτι, δεν άφησε σημείωμα για το συστημένο και το παρέδωσε σήμερα στο ταχυδρομείο ενώ του το είχαν δώσει προχθές! Και εκτός από αυτό δεν πλήρωσα μόνο την δική σου κλήση. Όσο ήμουν στο ταχυδρομείο και τσακωνόμουνα έφαγα και εγώ μια γιατί είχα αφήσει το αμάξι με τα αλάρμ απ’ έξω και με γράψανε!!

– Ωχ, αλήθεια λες; Και πόσο ήτανε;

66 Ευρώ!!!!

Σχόλια

3 παρατηρήσεις και τα σχόλια δικά σας.

  1. Η βλακεία που διακατέχει τον υπογράφοντα και η συνήθεια του να τρέχει πάντα τελευταία στιγμή σαν σωστός Ελληνάρας.
  2. Το Bordello που λέγεται ΕΛΤΑ, όπου για να παραληφθεί ένα απλό γράμμα το οποίο κόστισε 4,45 Ευρώ χρειάστηκαν 8 μέρες! Αν ήταν μια απλή αποστολή των 80 λεπτών πόσο θα έκανε άραγε;
  3. Η αξιοκρατία του ελληνικού κράτους που τιμωρεί με πρόστιμο 33 ευρώ έναν που πηγαίνει στο δρόμο με 70 Km/h πάνω από το όριο και με 66 ευρώ μια παράνομη στάθμευση.