Τρίτο μάτι

25 01 2008

Από εδώ και πέρα θα βρίσκετε όλες τις αθλητικές-ποδοσφαιρικές μου απόψεις εδώ μιας και έγινα και εγώ μέλος της συντακτικής ομάδας.

Πολύ καλή προσπάθεια από όλα τα παιδιά και ελπίζω να συνεχίσει με επιτυχία.

Advertisements




Θα γίνω EMO. Τέλος!!

17 01 2008

Από το ζενίθ στο ναδίρ.

Από την εκπληκτική εμφάνιση στον διασυρμό.

Βέβαια η τεσσάρα είναι πλασματική. Δεν την άξιζε.

Θέαμα κατώτερο της Κυριακής τελικά.

Λογικό.

Ένα δεν μπορώ να καταλάβω.

Γιατί αυτός ο χριστιανός (που μπορεί να είναι όντως καλός προπονητής) κάνει αυτό το περίφημο rotation ακόμα και στους τερματοφύλακες. Ήταν οφθαλμοφανές ότι ο Γκαλίνοβιτς δεν μπορούσε να κατευθύνει την άμυνα, με τα τόσα παιδαριώδη λάθη.

Ρε μήπως να γίνω ΕΜΟ τελικά, να κλαίω δικαιολογημένα;;;; ΕΕΕΕ;





Εις τους αιώνας… «αιώνιοι»

14 01 2008

Λέμε συνέχεια και γκρινιάζουμε. Δεν έχουμε καλό πρωτάθλημα, δεν υπάρχει θέαμα και κανένα ενδιαφέρον. Παρόλα αυτά βρίσκονται που και που απογεύματα όπως το χθεσινό που σε διαψεύδουν εντελώς. Και λες: «Ρε τι βλέπω; Ιταλικό ντέρμπι;»

Κάτι τέτοιο σκεπτόμουν καθώς έβλεπα τον αγώνα των «αιωνίων» στο Καραϊσκάκη και συγχρόνως έτρωγα το νύχι από τον αριστερό μου αντίχειρα.

Τα περί ματς, γνωστά για όσους το παρακολούθησαν. Η μία φάση διαδεχόταν την άλλη. Ένα ντέρμπι που τα είχε όλα. Γκολ, φάσεις, δύναμη, χαμένες ευκαιρίες, δοκάρια, χαμένο πέναλτι. Αγωνία από το πρώτο μέχρι το 93ο λεπτό. Οι 2 ομάδες ήταν πάνω-κάτω σε όλη την διάρκεια της αναμέτρησης. Ένα ματς διαφήμιση του ποδοσφαίρου στην κυριολεξία.

Και στο τέλος, μετά το τελευταίο σφύριγμα, σου έρχεται στο μυαλό η πρώτη εικόνα που εμφανίστηκε στους δέκτες πριν αρχίσει ο αγώνας. Νίνης, Δημούτσος και Μύτρογλου στον πάγκο να παίζουν μπουνιές χαϊδευτικά και να κάνουν πλάκα. Τρία παιδιά κάτω των 20 ετών, αντίπαλοι στο γήπεδο μόνο για 90 λεπτά. Ποιος θα μπορούσε να πιστέψει ότι αμούστακα παιδιά θα μπορούσαν να δώσουν μαθήματα συμπεριφοράς σε πολλούς ανεγκέφαλους 35άρηδες οικογενειάρχες;

Μπορεί η ομάδα μου να μην έφερε το διπλό (αν και ήταν τόσο κοντά), όμως με αυτό το θέαμα που είδα συνολικά, πέφτω για ύπνο με ένα μικρό χαμόγελο. Ας δω κάτι παρόμοιο και την Τετάρτη και ας μην κάνει το διπλό ούτε τότε.

Γιατί πως να το κάνουμε, αν σταματήσει να υπάρχει ο ένας δεν θα υπάρχει ούτε ο άλλος. Και όταν γίνεται καλύτερος ο μεν, γίνεται καλύτερος και ο δε.

Γιατί είναι «αιώνιοι».