The Losties blog

10 03 2008

Κυρίες και κύριοι (στο βάθος ακούγονται ντραμς τρ τρ τρ τρ τρ τρ τρ),

Είμαι στη ευχάριστη θέση να σας παρουσιάσω μία νέα προσπάθεια για την αγαπημένη μας σειρά. Ένα νέο blog αφιερωμένο στο  Lost. Εντάξει θα μου πεις και;;; Τόσα υπάρχουν.  

Όχι φίλε μου. Δεν υπάρχουν τέτοια. Είναι multi-author (προς το παρόν 2 είμαστε βέβαια, εγώ και ο Θέμος), θα ακούγονται πολλές απόψεις για θεωρίες από ειδήμονες και μη, θα υπάρχουν αναλυτικά reviews μετά από κάθε επεισόδιο και φυσικά πολύ όρεξη για σχόλια, comments και κουβεντούλα.

Και επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, η διεύθυνση του blog είναι αυτή και όσοι γουστάρετε την φάση συγχρονίστε τους rss readers σας με αυτό το feed.

Y.Γ. Το blog είναι σε beta μορφή ακόμα, θα υπάρξουν σίγουρα πολλές αλλαγές στο μέλλον.  

Advertisements




Απεργοσπάστης

23 11 2007

Όπως έχω ξαναρωτήσει σε ένα προηγούμενο πόστ, γιατί γράφεις σε ένα blog;

Μία εξίσου καλή ερώτηση είναι: «Γιατί διαβάζεις ένα blog;»

Ή μάλλον «Γιατί διαβάζεις το τάδε blog;»

Μάλλον ας τα πάρουμε από την αρχή.

Το νυστέρι φιλοξενεί ένα πολύ ενδιαφέρον σχολιασμό πάνω σε ένα άρθρο περί απεργίας των δημοσιογράφων και μπλόγγερς που δημοσίευσε η mirandolina.

Το πρώτο πράγμα που έκανα πριν κρίνω τον σχολιασμό ήταν να διαβάσω το ορίτζιναλ κείμενο μαζί με τα συνημμένα σχόλια. Η γνώμη μου είναι ξεκάθαρη και την δημοσίευσα και ως σχόλιο στο νυστέρι. Η απορία μου όμως είναι η εξής:

Γιατί πρέπει οπωσδήποτε – όπως σε όλες τις κοινωνικές ομάδες, έτσι και στην μπλογκόσφαιρα – να υπάρχει κάποιος ο οποίος να ανάβει φιτίλια;

Η υπόθεση monitor λέει πολλά από μόνη της. Χωρίς περαιτέρω σχολιασμούς, μόνο και μόνο το γεγονός ότι χωρίς κανένα δισταγμό προτιμήθηκε το κλείσιμό του, παρά η παραμονή ενός public feed σε αυτό, τα λέει όλα. Σίγουρα, λοιπόν, τότε κάποιοι χάρηκαν. Ίσως από αυτό θεώρησαν ότι απέκτησαν και τα κιλά στις μπάλες τους για να μπορούν πλέον να δίνουν εντολές στην μπλογκόσφαιρα.

Ναι, ξέρω.

Δεν είναι εντολές, είναι προσωπική άποψη.

Φούτσες λέω εγώ.

Εγώ προσωπικά πάντως και πόστ θα ανεβάσω και ενημερωτικό θα είναι – όπως και πολλοί άλλοι άλλωστε – και όποιος mirandolinos επιθυμεί μπορεί να με λέει απεργοσπάστη, ρουφιάνο και αν θέλει θα του στείλω και φωτογραφία μου να της πετάει βελάκια.

Υπάρχουν απόψεις, επίσης, που λένε να μην τσιμπάμε και να μην ασχολούμαστε γιατί δίνουμε αξία. Εγώ λέω το εξής. Να ασχοληθούμε για να πάψει να υπάρχει αυτή η αξία.

Γιατί αν συνεχίσουμε να μην σχολιάζουμε, θα κλείσουν κι άλλα monitors και θα χαρακτηριστούν κι άλλοι «απεργοσπάστες».

Για αυτό φίλε απεργοσπάστη. Γιατί διαβάζεις το τάδε μπλόγκ;

Γράφτο εκεί που ξέρεις να τελειώνουμε ντε!





To nick or not to nick?

7 11 2007

Το ερώτημα είναι τι είναι ένα blog; Ή μάλλον γιατί γράφεις σε ένα blog;

Αν καταφέρουμε να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα ίσως να μπορέσουμε να καταλάβουμε και το θέμα της επωνυμίας ή της ανωνυμίας μέσα από το blogging. Η ανωνυμία είναι ένα θέμα. Η επωνυμία ένα άλλο.

Έχω γνωρίσει αρκετούς μπλόγκερς μέχρι στιγμής, αν και δεν ασχολούμαι με το αντικείμενο αρκετό καιρό ώστε να έχω αρκετά σαφή εικόνα του τι συμβαίνει ακριβώς πίσω από αυτές τις ηλεκτρονικές σελίδες. Άλλους από αυτούς τους έχω γνωρίσει επώνυμα, άλλους μόνο μέσω κάποιου ψευδωνύμου και άλλους μέσω και των 2. Ποιοι είναι οι λόγοι όμως που όταν κάποιος δημιουργεί ένα blog πρέπει να διαλέξει τον τρόπο με τον οποίο θα παρουσιάζεται ο ίδιος; Θα παρουσιάζεται με το όνομα του; Ή με το ψευδώνυμο του;

Για πολλούς το blog τους είναι το «σπίτι» τους. Βάζουν ένα template – theme που να τους εκφράζει, όπως και τα κάδρα ή τα χαλιά στο σπίτι τους. Γράφουν για αυτά που θέλουν να λένε όπως ακριβώς και στο σπίτι τους. Ορίζουν τους επισκέπτες τους και ελέγχουν τις συμπεριφορές τους «μέσα στο σπίτι τους». Θέτουν τους όρους τους. Έτσι κάπως σκέπτονται και το αν θα φαίνεται το όνομα τους ή όχι. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι εμφανίζοντας το όνομα σου, θα εμφανιστεί και ο πραγματικός εαυτός σου. Όπως όλοι όσοι μπαίνουν στο σπίτι σου δεν σε γνωρίζουν ολοκληρωτικά έτσι και εδώ. Διαλέγεις ο ίδιος ποιος από τους εαυτούς σου θα εμφανιστεί. Όλη μας η ζωή, λοιπόν, είναι σε ένα moderation mode οπότε γιατί να μην είναι το blog μας;

Η επιλογή ή όχι της εμφάνισης ενός ονόματος μπορεί να είναι σκόπιμη ή μη. Λέγοντας μη σκόπιμη δεν εννοώ την κατά λάθος επιλογή, αλλά την αδιάφορη. Υπάρχουν δηλαδή άτομα τα οποία διαλέγουν συνειδητά να εμφανίζεται ή όχι η ταυτότητα τους και άλλα τα οποία απλά αδιαφορούν για αυτό.

Μπορεί κάποιος να διαλέξει να μην εμφανίζεται η ταυτότητα του γιατί τον διακατέχουν φοβίες διαφόρων ειδών. Μπορεί να είναι φόβος για τις νέες τεχνολογίες. Μπορεί να είναι ένα είδος μυστικισμού για να μην ανακαλυφθεί ο ίδιος από το στενό του οικογενειακό περιβάλλον, γιατί ίσως να μην θέλει να ανακαλύψουν ότι δεν ασχολείται μονομερώς με την δουλειά του, με το να φροντίζει την οικογένεια του και με το να βρίσκεται μονίμως σε αυτήν την «σωστή ρουτίνα» που εδραιώνεται εδώ και δεκαετίες ή μάλλον εκατονταετίες.

Διάβασα κάπου πριν αρκετές μέρες ότι ένας μπλόγγερ ενώ είχε αποκαλύψει την ταυτότητα του, ανακαλύφθηκε από μια γνωστή του, της οποίας δεν είχε γνωστοποιήσει ότι γράφει σε ένα blog. Ο ίδιος ένιωσε άβολα. Γιατί; Ήθελε να τον διαβάζουν μόνο όσοι ήθελε αυτός; Ίσως. Μήπως όταν σε διαβάζει ένας άγνωστος ή κάποιος που έχεις διαλέξει να σε διαβάζει, σε κάνει να γράψεις πράγματα τα οποία δεν θα έλεγες ποτέ; Πάλι ίσως. Αλλά γιατί να νιώσεις άβολα, όταν σε ανακαλύψει ο γνωστός σου που δεν έχεις διαλέξει; Μήπως γιατί στους «γνωστούς» μας έχουμε δώσει παραπάνω δικαιώματα για να ασχολούνται μαζί μας και επειδή ακριβώς θα ασχοληθούν περαιτέρω δεν το θέλουμε; Πάλι ίσως.

Τί είναι λοιπόν καλύτερο; Ανώνυμος ή επώνυμος; Σίγουρα η υβριδική μορφή του blogging, όπως το επώνυμος μεν αλλά ανώνυμος για κάποιους δε, δεν είναι η σωστή. Ή όλα ή τίποτα.

Τί από τα δύο; Αρκεί να καταλάβεις γιατί γράφεις σε ένα blog.