Χαμένος σε ένα βουνό από κόλλες

29 02 2008

Νομίζω ότι έχω αρχίσει να κατασταλάζω στο τι ειδικότητα θα πάρω. Τουλάχιστον στο γενικό κομμάτι. Και εξηγώ.
Η ώρα είναι (ξανά) 03:30 και αν κάποιος τραβήξει μια στιγμιαία φωτογραφία θα δει 2 γραφεία που σχηματίζουν γωνία και πάνω τους:

  • 2 computer αναμμένα – τς τς τς έτσι γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε εμείς οι experts δουλειά μόνο με ένα-
  • 1 κούπα καφέ
  • 1 τασάκι γεμάτο από τσιγάρα – μπορούμε να το ονομάσουμε και αχινό- 
  • 2 βιβλία των 6 κιλών έκαστος – γιατί τα βιβλία της ιατρικής δεν μετριούνται σε σελίδες αλλά σε κιλά-
  • 3 πάκους σημειώσεις από τους οποίους για να πάρεις την πάνω πάνω θες από αυτά τα μικρά σκαλάκια που έχουν στα βιβλιοπωλεία
  • 1 πορτατίφ τύπου γερανού, το οποίο είναι κολλημένο πάνω στο ένα βιβλίο που είναι ανοιγμένο
  • χαρτιά σημειώσεων στο πάτωμα, όπου και διακρίνονται πατημασιές από παπούτσια – μιας και έχουμε το συνήθειο να περπατάμε όταν διαβάζουμε-
  • έναν τύπο χαζεμένο κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά με βλέμμα απλανές και με μούσι! – πού χρόνος για ξύρισμα-
Αφού, λοιπόν, φανταστούμε την κατάσταση που επικρατεί και αρχίσουμε να σκεπτόμαστε περί ιντερλευκινών, παράγοντες Hageman, tumor necrosis factor, COX, προσταγλαδίνες, τότε το μόνο που μπορούμε να καταλάβουμε είναι ότι η παθολογία είναι ένα σίχαμα και μισό.
Για αυτό συμφωνώ απολύτως – προς το παρόν – με τον Flareman περί χειρουργικής  και λοιπών ειδικοτήτων.
 
Παθολογική ειδικότητα όξω από ‘δω.

Πάω να ξανά χαθώ ανάμεσα στις σελίδες.  

vtsib$ sudo shutdown -r now
 
 




Vampires

27 02 2008

Έχω καιρό να κάνω ποστ μιας και έχω πήξει αρκετά αυτές τις μέρες. Είναι η περίοδος τέτοια που ευτυχώς ή δυστηχώς, τα κεφάλια μπαίνουν μέσα και αν σηκωθούν το κάνουν για κανα κατούρημα ή για κανα καφέ.Η ώρα είναι 02:45 τοπική και βρικολακιάζω μόνος μου. Μία επίσκεψη σε έναν κοντινό διανυκτερεύων φούρνο για πολύ νόστιμα και ζεστά κρουασάν και περπάτημα.Η πιο ωραία δουλειά τέτοια ώρα.   

Το μυαλό ξεφεύγει, ξελαμπικάρει από την κούραση της υπόλοιπης μέρας και ο κρύος αέρας της επιστροφής σε ξυπνάει και σε αναζωογονεί.
 
Έχω συνηθίσει πλέον να δουλεύω και να διαβάζω τέτοιες ώρες και δεν ξέρω πότε θα καταφέρω να γίνω και εγώ νορμάλ άνθρωπος και να σταματήσω να βρικολακιάζω μέχρι τις πρώτες ακτίνες του ήλιου.  
 
Παιδί της νύχτας μια ζωή….