Ride it baby. Wave Ride.

6 11 2009

Είχα αναφερθεί σε προηγούμενα ποστ στο spinning. Εδώ μάλιστα είχα πει ότι είμαι spinner όπως θα ήθελα να είμαι ποδηλάτης, ιστιοπλόος και σέρφερ. ‘Ήρθε η στιγμή, λοιπόν, να αναφερθούμε σ αυτό το τόσο δημοφιλές και ενδιαφέρον σπορ. Το windsurf.

Παρένθεση: Οκ. Είναι λίγο αργά – ημερολογιακά – για το συγκεκριμένο πόστ μιας και όλα αυτά που ακολουθούν έγιναν το καλοκαίρι. Παρόλα αυτά αξίζει να αναφερθώ μιας και μιλάμε για ένα σπόρ το οποίο με σωστό εξοπλισμό και όρεξη μπορείς να το κάνεις όλο τον χρόνο.

Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε όλους γενικώς. Συμβαίνει σίγουρα σε όλους τους σέρφερς. ‘Η σερφίστες Ελληνιστί. Φτάνουν όλοι σε ένα σημείο που από εκεί και πέρα δεν μπορεί το μυαλό να σκεφτεί τίποτα άλλο, παρά μόνο κύματα, ταχύτητα, άλματα. τούμπες και αδρεναλίνη, σε συνδυασμό με σανίδια, άλμπουρα, μάτσες, πανιά, φινάκια και γάντζους. Τα βλέπεις ακόμα και στον ύπνο σου. Και την επόμενη μέρα απλά μπαινοβγαίνεις στο μπαλκόνι – ή στο meteo.gr – για να δεις αν τελικά θα φυσήξει για να ξαναβγείς στην παραλία και να αρχίσεις να τριμάρεις το πανί σου.

Δεν είναι όμως μόνο ένα σπορ. Είναι ένας τρόπος ζωής. Είναι φιλοσοφία. Είναι παραλία! Και λέγοντας παραλία εννοώ συγκεκριμένη νοοτροπία που αν δεν την ζήσεις δύσκολα θα την καταλάβεις.

Ομολογώ πως με τα παιδιά εκεί στο Λουτράκι ήταν πολύ καλά. Άλλωστε τι καλύτερο από το να έχεις καλή παρέα κάνοντας ένα σπορ που σε γεμίζει. Αραλίκι έξω στα βότσαλα, τριμαρισμένα όλα και έτοιμα και με την πρώτη σπιλιάδα όλοι όρθιοι και φόρεμα τους γάντζους. Άρπαγμα με το ένα χέρι από την άκρη την μάτσα, με το άλλο την μία δέστρα της σανίδας και χωρίς χάσιμο χρόνου όρμηγμα μες το νερό. Το όλο σκηνικό θυμίζει αρκετά το πως χυνόντουσαν κάποτε στις μάχες, κρατώντας στο ένα χέρι την ασπίδα και στο άλλο το ακόντιο.

Ακριβό σπορ. Ακριβό λόγω εξοπλισμού αρχικά, αλλά έχει και ζημιές ρε παιδάκι μου. Αλλά πίστεψε το. Όταν θα πρωτογαντζωθείς και βάλεις τα πόδια σου στις δέστρες επιτυχώς, τότε αρχίζει το ναρκωτικό. Η πρέζα. Είναι πολλά τα 15-20 μίλια πάνω σε σανίδι στο νερό, πόσο μάλλον αργότερα τα 35 μίλια την ώρα. Νομίζεις ότι πετάς. Και συγχρόνως όλα στην τσίτα. Από τον μικρότερο μέχρι τον μεγαλύτερο μυ πάνω στο σώμα σου.

Δεν θα πω περισσότερα για πρώτο ποστ. Απλά ένα μεγάλο συμπέρασμα.

Μην φοβάστε ποτέ να δοκιμάζετε καινούρια πράματα. Το πολύ πολύ να έχετε χάσει λίγες ώρες. Σε αντίθετη περίπτωση θα έχεις ανακαλύψει έναν καινούριο κόσμο. Πάρτε λοιπόν το σανίδι και πάμε.

Έρχεται σπιλιάδα.

Advertisements